Wees eens lief, maak even een beetje tijd en schrijf iets in mijn gastenboek want:
hier kun je alles kwijt
hier mag je al je geheimen vertellen
hier is alles bespreekbaar
hier is een luisterend oor

 

 

Het gebeurt me regelmatig dat ik iets zie of lees en denk "dat is leuk, dat zou ik ook wel willen". Dat is geen hebzucht, na-apen of jaloezie maar gewoon heel spontaan iets zo enorm leuk vinden dat het me op de een of andere manier raakt.

Een enkele keer blijft het dagen in mijn hoofd zitten maar meestal ben ik het meteen weer vergeten. Sommige dingen wil ik wel écht gewoon hebben. Ik zag iemand lopen met het blauwe leren jasje dat ik maanden geleden in een etalage zag hangen - helaas was dat in de Stokstraat - een van de duurste winkelstraten van Nederland- en dus echt volkomen onbetaalbaar voor mij, grrrr. wat had ik het haar graag van haar lijf getrokken.

Ook verlang ik wel eens naar karaktertrekken die ik zelf volkomen mis. Als ik iemand met heel zachte rustige, zwoele stem hoor spreken kan ik daar spontaan hebberig van worden. Maar niet alles is voor de "heb", het meeste is gewoon voor het genieten en erover dromen.

Op de logjes kom ik regelmatig foto’s of verhalen tegen die me aanspreken; prachtige reizen die mensen maken, iemand die dicht bij een pretpark woont, logjes vol passie over een boek - dat wil ik dan wel meteen weer hebben -, dicht bij het strand en de zee wonen, zoveel moois, zoveel leuks.

Ook lees ik vaak leuke dingen om te doen; gezinnen die heel veel culturele uitstapjes maken daar word ik heel blij van. Moeders die urenlang winkelen met hun dochter, mensen die genieten van paardrijden of een passie hebben voor giraffen en daar stad en land voor afrijden. Ook hier is het meestal waarnemen en genieten maar het vooral aan anderen overlaten of het gewoon op mijn eigen manier blijven doen.

Ook zijn er dingen die ik zie, die ik zelf ook wel zou willen doen maar waar ik me gewoon niet aan waag. Creaties van taarten die er zo mooi uitzien of ze door een meesterkok gemaakt zijn. Levensgrote borduurwerken waar zoveel uren werk en liefde inzitten, creaties voor kindertraktaties op school, schmink creaties, het spat allemaal van het scherm af en is vooral veel genieten door ernaar te kijken. Maar soms, heel af en toe, dan jat ik gewoon een idee. Doe ik mensen na en dat alles zonder gewetenswroeging.

Bij de volgende boodschappen moeten perenijsjes zitten, ik heb er zo vaak een tweet over gelezen dat ik ze gewoon moet proeven. Ook droom ik over een overnachting in het Bosrijk na het lezen van de log van Kitty, net zoals een bezoekje aan Legoland waar al net zo enthousiast over geschreven werd.

Dan zijn er ook de verhalen die me aan het denken zetten. Zo deed een log van Nathalie dat ook. Iedere avond leest ze Aron nog voor en het drong tot me door dat ik dat niet meer doe bij mijn kinderen terwijl mijn jongste zoon ongeveer even oud is.
Eigenlijk weet ik niet zo goed waarom ik het niet meer doe al zullen er beslist wel een aantal goede redenen voor zijn. De belangrijkste is dat ze zelf hun boeken kunnen en willen lezen en dat ze zich er eigenlijk te groot voor voelen om te worden voorgelezen. Dat mag en kan natuurlijk maar ik mis dat voorlezen enorm.

Ik ben gek op boeken en op lezen en het voorlezen was een nog veel groter genoegen dan zelf boeken lezen. Die blije kindergezichten, vol spanning van wat er allemaal ging komen, lachende, huilende maar vooral zo intens luisterende kinderen, ik vond het geweldig.
De intimiteit van het op het bed zitten en je helemaal in een verhaal verliezen, de spanning – al moest ik soms een zelfde boek wel 10 keer voorlezen – ik verheugde me er elke dag op.

Al een aantal jaren wil ik graag dat ze Harry Potter lezen. Paul heeft dat al gedaan maar Michael trekt er niet zo aan. De films vindt hij eigenlijk niks en daarom wil hij de boeken niet lezen en dat is jammer. Ik vind het gewoon een gemis als hij het niet zou doen maar ik kan hem maar niet overtuigen. Dus heb ik gewoon Nathalie’s voorlezen gejat, nogwel met Potter boeken ook.

Sinds een week lees ik hem weer voor en wat kreeg ik een protesten over me heen. Hij was er te groot voor en die stomme Potter boeken wilde hij al helemaal niet horen. We hebben een afspraak gemaakt, ik mag hem een hele week voorlezen, zonder protesten van hem en als hij dan niet meer wil, stoppen we en mag hij mij een stomme opdracht geven.

Vanaf de 1e bladzijde was hij verkocht. Zijn gezicht bloeide op en gretig nam hij alle woorden in zich op en wat deed ik mijn best om al mijn liefde en passie in het verhaal te leggen. Wat genieten we ervan en van stoppen is geen sprake.

Hij vindt het geweldig, en ik met hem. We verheugen ons op onze tijd samen – Paul zit gewoon stiekem op zijn kamer mee te luisteren maar ik doe net of ik het niet merk – en na het lezen knuffelen we er nog lekker op los. Ik heb nog nooit zoveel plezier gehad van iets dat ik gejat heb. Ik kan het iedereen aanraden, jat er maar op los.

De kinderen hebben heerlijk vakantie maar helaas moet ik nog twee weken werken voordat we met zijn allen vrij hebben. Toch heb ik een heerlijk vakantiegevoel en geniet van de rust in de ochtend, alleen maar voor mezelf hoeven zorgen en het hele huis nog in diepe rust.
De avonden zijn gevuld met spelletjes, bbq, een leuke film, ze gaan logeren, er komen kinderen logeren en op mijn vrije dagen plan ik ook af en toe een leuk uitje.

Vandaag ging ik met mijn zus Chantal, haar zoon Max en mijn jongste zoon Michael naar Fun Forest. Een heerlijk klim paradijs waar die apenkoppen van ons wel van houden. Chantal was begeleider en ik mocht de foto's maken. Drie uur lang mochten ze in de bomen hangen en klimmen en wat hebben we er met zijn allen van genoten. 
Geniet maar mee....

 

Het is al weer een hele tijd geleden dat ik mijn aller eerste uitje met Lunarda had. Samen met haar moeder en mijn zus gingen we naar The Silent Army in Utrecht en het werd een heerlijke dag. We stuiterden bijna terug naar het Zuiden en er volgden nog heel wat leuke Marco dates samen.

Uiteraard kwam Marco bij elk uitje ter sprake maar ook Otti werd genoemd én geroemd en gisteren kon ik hem dan eindelijk eens in ‘t echie zien. Tot mijn verbazing en genoegen mocht ik helemaal alleen met Luna’s leuke broer op stap.
Luna achter latend met haar eigen kinderschare, haar neefje en mijn jongste zoon gingen wij haar moeder opalen in het ziekenhuis.



Ik reed, we vertelden en lachten aan een stuk door en we belandden zomaar in het verkeerde ziekenhuis in de verkeerde stad. Ik kan hier een heleboel excuses voor verzinnen maar laten we het maar op domheid of afgeleid zijn houden.

Het zal vast door mijn (op Luna;s verzoek, ik mocht in ieder geval niet in bikini) zedige kleren en kapsel zijn gekomen maar ons lange weg blijven werd door de vingers gezien en het werd een heerlijke middag. Omringd door spelende kinderen, leuke vriendin en een liefdevolle oma en oom. Ik heb zitten genieten van al die mooie krullenkopjes, verhalen van vroeger en die heerlijke ongedwongenheid.

We zouden geen Borsaties zijn als er niet een paar foto’s werden gemaakt en ik vind het een prachtig plaatje geworden. Een leuke herinnering aan een liefdevolle familie, heerlijke middag en een leuke vent. Dat jouw lieve moeder maar snel mag opknappen en we weer eens samen op pad kunnen gaan…...en je leuke broer mag je ook meenemen…….

Vrijheid, een groot, machtig en belangrijk woord. Deze week heb ik er veel over nagedacht en vrijheid op heel veel verschillende manieren geïnterpreteerd en ervaren. Als ik zeg dat ik “mijn vrijheid” terug heb dan klinkt dat natuurlijk zwaar en vreselijk overdreven maar zo voelt het gewoon. Vandaag precies twee maanden geleden genoot ik van “vrij zijn”van Marco en diezelfde avond gingen mijn achillespees én mijn vrijheid eraan.

Niet meer kunnen lopen, wandelen, fietsen of autorijden heeft natuurlijk een enorme impact op je hele doen en laten en de afgelopen twee maanden duurden erg lang. Ik miste de openheid van het veld waar ik dagelijks uren in rondzwerf, het kanaal, mijn dagelijkse wandeling door het park, lopend van of naar het werk, gewoon op de fiets of in de auto stappen en ergens heen gaan.

Crisis, twee ontzettend lange maanden dus. Maar het is voorbij. Ik kan nog geen sprintje trekken, kan nog niet op de ongelijke grond van het veld lopen maar ik wandel weer minstens een uur met Clyde. Mijn gedrevenheid en altijd overal in doorslaan komt me nu erg goed van pas, het gaat heel goed. Gewoon weer in de auto of op de fiets kunnen stappen, gaan zwemmen, naar vriendinnen, mijn vrijheid, ik heb hem weer en ik ben er ontzettend blij mee en waardeer het nu zoveel meer dan voorheen.

Als er iemand is in ons gezin die net zo van buiten zijn en vrijheid houdt als ik dan is het wel onze 11 jarige zoon Michael. Continue moeten we aan de rem trekken omdat hij in een recordtempo de hele wereld wil ontdekken.
Sinds een week of twee mag hij alleen naar school fietsen. Zijn school ligt in het centrum van de stad en hij moet een heel gevaarlijke rotonde over. We fietsen al jaren gezamenlijk en nu vonden zowel hij als ik dat hij er echt aan toe was om alleen te gaan. Hij fietst prima, kijkt goed uit en houdt zich aan alle verkeersregels. Uiteraard had ik het niet meer de eerste keer maar na die eerste week was ik er wat geruster op. Tot afgelopen week.

Michael vindt het nog steeds één groot feest dat hij alleen mag gaan en hij gaat elke ochtend zingend de deur uit. Lekker muziekje op zijn telefoon die hij van ons moet meenemen. De eerste week moest hij nog bellen als hij op school aankwam maar we hebben de regels al versoepeld. Dagelijks tegen vieren gaat de telefoon bij ons en heeft Michael weer een mooi plan. Hij wil altijd wel een vriendje meenemen, ergens gaan spelen, even de stad in en een hapje eten of met iemand gaan zwemmen. Hij buit zijn vrijheid ten volle uit en wij genieten van zijn heerlijke vrolijkheid.

De heerlijke onbezonnenheid van dit vrolijke kind heeft deze week een flinke dreun gekregen. Hij werd op weg naar huis aangepakt door twee 14-15 jarige Marokkaanse jongens die zijn telefoon wilden hebben. Hij fietste hard weg maar werd een aantal straten verder ingehaald en van zijn fiets geschopt en geslagen waarna deze jongens weg vluchtten en Michael achterlieten. Zijn telefoon had hij zich niet af laten nemen en hij belde huilend en over zijn toeren naar huis.

Patrick was snel bij hem en toen ik Michael aan de lijn kreeg was hij al een stuk rustiger. Samen met zijn vader vonden ze de jonge daders die hun (gestolen) fietsen achterlieten en de moskee invluchtten en niet meer te vinden waren. De politie was erg lief en attent voor onze zoon en er werd aangifte gedaan.

Ik was die dag behoorlijk kwaad maar vooral ook verdrietig. Verdrietig om mijn zoon maar ook omdat ik maar niet kan begrijpen dat kinderen elkaar zoiets zomaar aan kunnen doen. Ook ben ik enorm geschrokken van de verschillende reacties uit onze omgeving. We werden overspoeld met telefoontjes en lieve bezoekjes, mooie reacties maar ook zoveel minder mooie. Wat is er veel haat in deze wereld en het wordt bijna niet geaccepteerd als je daar niet aan mee wilt doen.

Zowel Michael als ik wilde zo snel mogelijk verder en er zo weinig mogelijk poespas van maken maar daar heb je eigenlijk weinig kans toe. Er kwam een telefoontje van slachtofferhulp, telefoontje van school, brieven om hulp te bieden maar gelukkig heeft onze zoon dat niet nodig maar ik kan me voorstellen dat er kinderen zijn die dat wel hebben.

Toen ik hem die avond naar bed bracht wilde hij me een filmpje laten zien. Een heerlijk stuk van Najib Amhali. Zie je mam, er zijn ook leuke Marokkanen. En zo is dat. Hij stapte de volgende ochtend weer zingend op de fiets, nam een omweg en heeft het er elke dag nog even over maar hij is niet bang. Na de vakantie wil hij op kick boksen en ik vind het prima. Laat hem maar leren om zichzelf te verdedigen en nog meer zelfvertrouwen en zelfbeheersing te krijgen. Ik ben blij dat hij het heft in handen houdt en zich niet in zijn vrijheid laat beperken. Ik ben erg trots op mijn jongste zoon.

Westerpark stond al maanden in de agenda en wat hadden we er zin in. We vertrokken al vroeg en waren ruim op tijd in Amsterdam. Genietend van de zon, het gezelschap en het gekeuvel om me heen vloog de tijd om.

Alles zat mee gisteren. De prachtige locatie, de heerlijke zomeravond, de ondergaande zon en een Marco die stond te stralen als nooit tevoren. De verwachtingen waren hoog maar wat heeft hij ze waargemaakt. Liedjes die ik al zo lang niet meer live had gehoord bezorgden me kippenvel tot in mijn tenen. Marco die zich vol overgave en emotie overgaf aan de muziek en zijn publiek. 

Zijn kinderen Senna en Jada die voor me kwamen staan aan het hek en stralend naar hun vader opkeken maakten de avond nog specialer, voor mij, maar vooral voor Marco. Wat heb ik ontzettend genoten maar het mooiste van alles vond ik dat Marco zo intens stond te genieten. Kijk maar mee..........

Als er iets is dat ik niet ben dan is het volgzaam. Toen de A van aanrechtkastje kwam besloot ik hier niet aan mee te doen al las ik vol verwondering de logs over dit onderwerp. Toen Nathalie ons de week erna met de B verraste kreeg ik de slappe lach en deed met veel plezier mee. Ik denk niet dat ik daarna nog veel letters heb overgeslagen, de alfabetlogjes maken en lezen gaf me veel plezier en voldoening. Door de verscheidenheid aan onderwerpen leerde ik veel loggers beter kennen en de veelgeplaatste foto´s maakten het beeld compleet.

En nu gaan we dus weer verder met de O en laat dat nou een van mijn favoriete bezigheden zijn, ontspannen. Ik ben daar erg, héél erg goed in, in ontspannen. Omdat ik ervan overtuigd ben dat je vooral goed voor jezelf moet zorgen om dat ook voor anderen te kunnen doen neem ik daar ook ruim de tijd voor. Ik pak daar gewoon de tijd voor, op allerlei manieren en elke dag opnieuw. Er zijn zoveel dingen die ik leuk vind om te doen en waarbij ik me kan ontspannen dat ik bijna geen keus zou kunnen maken wat ik het leukste vind.

Het zonlicht, de wind door mijn haren, de buitenlucht, wandelen dus, liefst met mijn hond, staat ver boven aan maar ik houd van nog veel meer dingen. Borduren bijvoorbeeld, zo beweeglijk als ik kan zijn zo stil kan ik ook zitten. Een dagje weg met mijn gezin staat ook hoog op mijn lijstje. We zijn gek op de Efteling, ik ben gek op achtbanen, hoe hoger, hoe sneller, hoe beter en vooral mijn jongste zoon deelt mijn passie. Zodra mijn voet het toelaat staat er een dagje pretpark met wilde achtbanen op het programma.

Ook gewone familiespellen laten me volop ontspannen al ben ik afgelopen week al drie avonden helemaal ingemaakt met miezelen door mijn mannen maar dat mag de pret niet drukken. Risk, de kolonisten, Monopoy, kom maar op. Ik laat er alles voor uit mijn handen vallen en ga voor de winst én de heerlijke ontspanning. Ook in bad voel ik me goed thuis. Ik kan er uren in doorbrengen en vul telkens warm water bij. Heerlijk genietend, dromend maar meestal met een boek.

Mijn boeken, stapels boeken. De laatste tijd ben ik een beetje rusteloos en lukt het wat minder maar toch heb ik nog wel een paar boeken gelezen. Het liefst fantasy zoals Robin Hobb of boeken met titels als drakenmeester of elfenkind. Het zal je niet verbazen dat ik een grote fan ben van The lord of the Rings. Ik kan er naar blijven kijken en blijf het geweldig vinden, net als de muziek die erbij hoort.



Muziek, het hoort bij mijn ontspanning en zeg ik muziek dan zeg ik ook Marco. Uiteraard genietend van concerten en alle voor en napret die daarbij hoort maar mijn muziek is veel meer dan dat. Als ik Marco´s stem hoor dan kom ik tot rust, helemaal tot rust. Minstens één uur per dag heb ik mijn ipod op en ontspan volledig.
Dat kan genietend in de zon zijn, achter de strijkplank, werkend in de tuin maar ook gewoon met helemaal niets doen en alleen maar intensief luisteren. Mijn ademhaling wordt rustiger, mijn hartslag gaat omlaag en mijn gedachten worden minder chaotisch. Wat wil een mens nog meer, het ultieme ontspannen met Marco.

Natuurlijk houd ook ik van vakanties, de rust, het niet hoeven werken en vooral het genieten van en met mijn gezin. De zon op mijn lijf, andere culturen, mensen en indrukken en niet te vergeten de zee. Het zand tussen mijn tenen en mijn handen, het geluid van de golven en de geur. Vakantie met ons gezin is vooral niets moeten en heel veel mogen.




Ook de sauna is voor mij dé manier om te ontspannen. Een dag relaxen met iemand die je graag mag, in een ontspannen omgeving, een goede massage en die heerlijke warmte die je zo lekker loom maakt. Samen met een vriendin vind ik het heerlijk maar ik zoek ook wel eens bewust de afzondering op. Als ik écht rust wil dan ga ik alleen, helemaal alleen. De sauna en ik zijn al ruim 30 jaar een goede combinatie en ik voel me er zo thuis en comfortabel dat ik gerust alleen durf, met een boek natuurlijk, dat wel. Niet voor een uurtje maar gewoon een hele dag doorbrengen zoals ik dat ook met mijn vriendinnen doe, maar dan anders. Niet beter of slechter maar gewoon anders. Het geeft me een enorm gevoel van vrijheid. Echt ontspannen en niets moeten, helemaal niets, ik ben er dol op!

Heerlijke foto's van mijn tuin de afgelopen jaren toen mijn tuin noog mooi was...

Voor de geboorte van onze jongste zoon Michael namen we een beslissing; óf de woonkamer uitbreiden óf de tuin grondig aanpakken. Voor mij was de keuze snel gemaakt, ik ben gewoon liever buiten dan binnen en al is de woonkamer klein, voor ons zou hij groot genoeg zijn, we zouden altijd nog uit kunnen bouwen.

Nu, twaalf jaar later heb ik nog steeds geen spijt van die beslissing en een uitbouw zie ik niet zo snel meer komen. Voor een stadstuin is onze tuin redelijk te noemen en ik geniet er nog steeds dagelijks van. Vanuit mijn woonkamer heb ik grote ramen met zicht op de tuin en het geeft me een heerlijk ruimtelijk gevoel.


Het onderhouden van de tuin is iets wat ik altijd doe. Patrick neemt het kleine gazon voor zijn rekening en dat ligt er dus ook het meest waardeloze bij al is dat niet helemaal aan hem te wijten. Het heeft nooit een modeltuin hoeven zijn maar vooral een tuin om te gebruiken en dat is die.
Voetbal, basketbal, ravotten met de hond, zwembad en altijd vol met lachende en spelende kinderen. Mijn twee terrastafels bijna altijd vol met mensen, lekker aan de barbecue, feestjes of gewoon zomeravonden genieten in goed gezelschap. Het gras werd er niet beter op.


Maar dit jaar heb ook ik mijn taken ernstig verwaarloosd. De pinksterdagen waren gepland om de tuin grondig aan te pakken en zomerklaar te maken. Flink wat grond erbij gooien, plantjes in de borders zetten en lekker veel potten vullen met zomergoed. Mijn ziekenhuisbezoekje gooide roet in het eten en ik vond het niet nodig dat anderen die klus zouden overnemen. Mijn mannen hadden het al druk genoeg met het huishouden proberen te runnen en een keer overslaan was zo erg niet.


En toch is het nu anders in mijn tuin en ik probeer me er maar niet aan te storen. Hij voldoet nog altijd waar hij voor bestemd is, optimaal genieten. De momenten dat ik thuis ben dan ben ik er te vinden, ik kan nog prima zitten op mijn terras en heb heerlijke uren doorgebracht met leuke mensen maar hij ziet er gewoon stukken minder uit.


En dat zie ik, dat zien anderen natuurlijk ook maar dat zie ik vooral op de foto’s die ik maak. Zodra ik buiten ben heb ik een camera in mijn handen en wat heb ik al een kiekjes geschoten al die jaren. De mooiste foto’s zijn gewoon die in natuurlijk daglicht en ik zie altijd wel iets dat ik wil of kan fotograferen. Het heeft de mooiste herinneringen en momenten vastgelegd.


Afgelopen zaterdag hebben we natuurlijk ook een paar foto’s gemaakt met mijn “Borsato bezoek”. Genietend in de zon met Peetj, man en kids, Lunarda en Petra. We zouden geen loggers zijn als dat niet zouden doen. Uren geklets en heerlijk gelachen.

Vandaag was de tuin gewoon weer helemaal mijn tuin. De tenten van de kinderen zijn opgeruimd, mijn terrassen heb ik weer onkruidvrij gemaakt en ik hoop deze week nog wat bij te kunnen planten. We zullen zien of het me allemaal lukt maar één ding weet ik zeker, het wordt weer een weekje onwijs genieten met dit prachtig zomerweer.

Dit wordt waarschijnlijk een van de meest rommelige logjes die ik ooit gemaakt heb. Een beetje zoals ik zelf ook ben, springend van de hak op de tak. Nog steeds niet letterlijk al heb ik niets te klagen. Laat ik maar meteen met mijn been beginnen. Het gaat perfect. Ik ben trots dat ik zo snel vooruit ga, ook niet letterlijk, ik moet op mijn woordkeuze gaan letten, maar wat gaat het goed met mijn been. Ik oefen me kapot want ik had vorige week al weer willen rennen maar ik doe nog steeds geen domme of onverantwoorde dingen. Ik luister heel braaf naar de fysiotherapeute en dat is al een unicum. Braaf én luisteren.

Ik had nog meer reden om trots op mezelf te zijn. Ik ben niet bezweken. Vanmorgen was ik voor het eerst in weken weer in het stadscentrum en na mijn kapperbezoek had ik mezelf nieuwe oorbellen beloofd. De grote nieuwe ringen die ik pas had gekocht gingen steeds los en dus heb ik ze met een zwierige zwaai, midden in de nacht, de Maas in geknikkerd. In Hertme maakte ik mijn vriendinnen hartstikke gek over mijn oorbellen dus als ik mee naar Westerpark wil zal ik mijn gezeur moeten staken.

En ik heb ze. Mooie grote nieuwe ringen, ook nog een paar kleinere die ik schattig vond maar ik heb een véééél te dure ketting gewoon laten liggen. Wat zijn die bijouterieën verleidelijk. Ik voel me als een kind in een speelgoedwinkel en zo gedraag ik me ook. Heel veel dingen gepast en dan alleen maar oorbellen kopen. Ha, en dan heb ik het nog niet eens over ICI Paris waar ik ook niet overstag ben gegaan. Zoveel mooie kleurtjes Chanel oogschaduw, prachtige lippenstiften – iedereen die ooit bij me heeft gestaan weet dat ik grootafnemer van lippenstiften ben- maar nee, niets. Alleen Allure Sport voor Pat (en dus ook stiekem voor mij want hij ruikt altijd heerlijk). De schoenwinkels, de snoepwinkels, de schreeuwende etalages met koopjes. Ik heb ze links laten liggen en ben in één rechte lijn naar huis gegaan (ik moest op tijd voor de fysio zijn maar dat terzijde, ik zou écht niet zijn bezweken).



Ik geniet nog steeds na van afgelopen zaterdag . Mijn log daarover was vrij ingetogen maar ik was er voor het eerst té vol van om het goed in woorden te kunnen uitdrukken. Een Marco zo heerlijk, open, gul, goedlachs, dansend, genietend en zo leuk en liefdevol naar zijn fans. En daar heb ik een meer dan royale portie van mogen ontvangen. Het heeft me hevig ontroerd en ik ben ervan overtuigd dat het mijn genezing een heel stuk versnelt. Ik zeg, Westerpark gewoon weer.

Mijn been gaat zo goed dat ik op krukken naar Westerpark ga. Begin deze week overwoog ik nog een rolstoelplek maar ik kan gerust het veld op. Mijn spieren worden al zo sterk dat ik me goed staande kan houden dus ik ga ervoor. Het nadeel van mobieler worden is dat alle hulp van mijn kids vrijwel ophoudt. Vanaf het moment dat ik weer enigszins kon strompelen laten ze zich weer gewillig hun kont nadragen. Tja, ik heb een paar weken de tijd gehad om ze te heropvoeden maar het heeft niet geholpen. Is ook niet zo erg, ik vind het te lekker om ze te verwennen. Ook Pat is weer fulltime aan het werk en zelf maak ik natuurlijk ook veel te veel uren. Life is almost back to normal.

Maar zaterdag krijg ik nog heel gezellig (zieken)bezoek. Peetj met haar leuke gezin en ook Lunarda en Petra komen lekker bijkletsen. Ik heb nog een paar logé’s in huis dus het wordt lekker druk. Precies zoals ik het graag heb. Het wordt heerlijk weer dus we zullen ons wel vermaken in de tuin.
De kinderen heb ik beloofd dat ze in hun tenten in de tuin mogen slapen. Wat houd ik van de zomer, zwoele zomeravonden, lekker flesje wijn en tot diep in de nacht buiten zitten. En dat is precies wat ik vanavond ook van plan ben. Ik ben niet naar binnen te krijgen en laat het voetbal kijken aan anderen over. De wedstrijd hoor ik toch wel door alle geslaakte kreten om me heen. Ik geniet volop en hoop dat jullie dat ook doen de komende dagen!